Deel 1 reisverslag Schrammen en Co op reis in Sulawesi

Reisverslag Sulawesi 12 juli 2016, door auteurs in volgorde en door elkaar heen haha  Carla, Marietta, Marc, Eric, Alfons en jaaaa echt waar ook Maikel!

Zó! Inmiddels alweer dag 3 dus tijd voor ons allereerste reisverslag van onze mooie reis naar en nu in Sulawesi. Op dit moment, dinsdag 12 juli 9 uur in de ochtend,  zijn we inmiddels al weer zo'n 45 min onderweg naar Bira onze tweede bestemming in Sulawesi.
De reis begint op zondag 10 juli, we hebben om 8 uur afgesproken op Schiphol, oke normaal is dit niets bijzonders maarrrr in ons geval toch wel ! De uitdaging is: iedereen dus ook Marc (moet) deze keer echt om 8 uur op Schiphol zijn
Twee jaar geleden gingen wij ook met zijn zessen naar Indonesië, ook toen afgesproken op Schiphol, iedereen was er behalve Marc. Grote vraag toen:  waar was op de afgesproken tijd Marc? In ieder geval niet op Schiphol. Oke ff bellen en dan weten we waar hij is, haha zo logisch alleen niet als het om Marc gaat. Hij had namelijk zijn telefoon niet aanstaan en dus voor ons niet bereikbaar! Wij hartstikke ongerust, zoeken op Schiphol (staat hij in een andere vertrekhal of zo?) en hoe langer het duurde steeds meer stress, we moesten inmiddels al gaan inchecken maar dat kon natuurlijk niet. Bijna een uur later arriveert hij dan eindelijk op Schiphol, hij had zijn trein gemist en er niet aan gedacht ons even te bellen grrrrrrr.
Dit heeft Marc natuurlijk heel vaak moeten horen haha en zeker voor deze reis. Met de dreiging dat we dit keer gewoon zouden inchecken als hij niet op tijd was... dus best spannend of deze keer iedereen s morgens ook echt om 8 uur op Schiphol aanwezig zou zijn. Gelukt!  dit keer is Marc er en ook nog eens keurig op tijd yeah! En onderweg appte deze jongen ook nog eens. Het moet niet gekker worden.
Na het inchecken worden we ook allemaal doorgelaten bij de douane. In een tjokvolle en volgepakte vertrekhal gaat plots het alarm af. Wezenloos en met gescheurde trommelvliezen kijkt men elkaar aan. Maikel vloekt, tiert, scheldt. Ik wil het geen vloeken,schelden,tieren noemen. Ik noem het eerder op zijn Rotterdams zeggen dat het een herrie was!! Om de herrie te ontlopen vluchten we het vliegtuig van Singapore Airlines in voor een vlucht van 12 uur naar Singapore. Weer een hele mooie vlucht met een geweldige service! Carla neemt zich voor om binnen een jaar het figuurtje van een Singapore Airlines stewardess aan te nemen.Niet erg realistisch dus hahaha, wel  een prachtig target volgens Marietta. Ze zijn benieuwd.......ik denk t niet.....Helaas wordt de 12-urige vlucht visueel ontsierd door ouwe mannen en vrouwen die met hun nekkussen om door het gangpad wandelen. Geef nu toe, het zou verboden moeten worden! (Zit lekker hoor (Eric))
In Singapore stappen we over op onze volgende vlucht met Silk Air een dochteronderneming van Singapore Airlines voor nog eens 3 uur naar Makassar, de hoofdstad en belangrijke havenstad van de zuidwestelijke provincie van Sulawesi. De onverstaanbaar brabbelende piloot laat zijn vliegtuig wat op-en-neerbewegingen maken, alsof we in de achtbaan zaten. Met angstkreten, gegil en misselijkheid tot gevolg. We komen na een barre vlucht aan op maandagmorgen 11 uur plaatselijke tijd (6 uur tijd verschil, vooruit) en ja hoor ook al onze koffers zijn er gelukkig. De vorige reis misten we er namelijk 3 bij aankomst op Medan, die waren toen op Singapore blijven staan - was best lastig - dus zover zo goed.
We overnachten in een leuk hotel aan het water en hebben allemaal een prima cottage room ( kamer op palen) boven het water (boven zee dus). gelukkig met airco, want het is hier echt bloedheet pffff 35 graden of zo. En het voelt zelfs als 51 graden. Dat verstonden wij allemaal toen de piloot van Silk Air ons bij de landing meldde hoe warm het was in Makassar. Lekker buiten zitten op een balkonnetje/veranda, kijkend naar de krabbetjes die de kant op willen klimmen.
Nadat we even in onze kamer hebben gerust en Maikel en Eric lekker zijn gaan zwemmen gaan we rond 16 uur op pad, we willen graag het Fort Rotterdam, dat nog is overgebleven uit de Nederlandse koloniale tijd bekijken. Van oorsprong een Engels fort, bedoeld om aanvallers tegen te houden (bv. de Nederlanders). Toen de VOC binnenkwam, werd het fort meteen overgenomen en omgedoopt tot Fort Rotterdam, genoemd naar de geboorteplaats van de gouverneur Speelman (en vier van onze reisgenoten). Onder leiding van een gids lieten we ons door het fort voeren. En ja hoor.... Voor de eerste keer deze reis worden we weer gevraagd om samen te poseren met een aantal jongens voor een foto. Rollend van de lach blijven ze om foto's vragen. 'Belanda manis', vertelt de gids: de reden om foto's van ons te nemen. Foto's met witte mensen (!) zijn erg gewild, omdat de mensen hier de witte huid mooi, zoet vinden. Tja. Volgende keer een zonnebankje doen dan??! Eric krijgt er geen genoeg van en biedt zich zelfs ongevraagd aan om op de foto te gaan. Dat aanbod wordt door de dames direct aangenomen. Maikel kijkt het hoofdschuddend aan. Later merkt hij op dit gedrag ongepast te vinden,  omdat punt 1 ) de gids gaf ons een uitleg over de gevangenis die daar was en punt 2) in Nederland ga je toch ook niet zomaar vragen: mogen we een foto nemen?!?! ..... Hahahaha
We voelen ons al aardig moe worden, Marietta kon niet meer op d'r benen staan, gaan we nog iets doen? Ja natuurlijk, we gaan op weg naar Jalan Onbekend. De straat waar die leuke verlichte winkeltjes en restaurantjes zijn om die lekkere loempia's te proeven. Hoe heette die straat nou?? Oef... Na veel gezoek en consternatie bij de hotelreceptie komen we erachter. Jalan Lasinrang. De receptie kijkt ons aan met opgetrokken wenkbrauwen. Zij hebben vele andere straten genoemd, maar niet die.
Met twee taxi's (1 was niet genoeg, het was te heet, we waren met z'n zessen en we hebben niet het Indonesische formaat) rijden we in het donker door drukke straten en steegjes om aan te komen in Jl. Lasinrang. Helaas niet wat we er ons van voor hadden gesteld... Een winkelstraat propvol auto's. Maar we hebben wel de loempia's gekocht! Daarna snel weer met twee taxi's retour hotel, hahahaha, om daar naar het grote maar lege restaurant te gaan. Heerlijk gegeten! Helaas konden we geen dessert meer krijgen, omdat de kok de keuken ging sluiten!!! Tijd? 20.20 Uur!!! Maar ach, de omweg via de loempiastraat was het wel waard! Een van de taxichauffeurs werd continu door zijn vrouw gebeld en verontschuldigde zich wel duizendmaal en gaf te veel geld terug. Dat werd natuurlijk niet geaccepteerd en een hand van de chauffeur was Eric's deel.
Inmiddels waren we doodmoe (20.30 uur) en gingen we langzamerhand terug naar onze huisjes op palen...zzzzzzzz. Oh ja, toen het restaurant echt leeg was, rond 21.00 uur startte de disco

.